Rodzice nierzadko zafascynowani kolorowymi wzorami na pościeli dziecięcej zapominają o wyborze odpowiedniego materiału. Otóż najodpowiedniejsza dla wrażliwego ciała i skóry dziecka jest bawełna. Jest ona lekka, przewiewna, miła i delikatna w dotyku, dzięki czemu rzadko powoduje podrażnienia i alergie skórne u maluchów.

 Dla niemowląt śmiertelnie niebezpieczna może być nawet poduszka – słabe jeszcze dziecko, jeżeli zanurzy twarz w miękkiej poduszce nie potrafi jej odwrócić, by złapać oddech. By uniknąć tzw. „śmierci łóżeczkowej” rodzice często rezygnują z poduszki lub umieszczają w łóżeczku dziecka bardzo płaskie, przygotowane z myślą o dzieciach, modele.

 Rodzice maluchów coraz częściej sięgają po nowoczesne rozwiązania, takie jak kołderki wypełnione specjalnymi włóknami, mającymi właściwości oddychające. Mamy noworodków i niemowląt układają dzieci w tzw. rożki, które otulają malucha tak, że nie czuje się on bezpiecznie w nieznanym mu świecie. Gdy brzdąc dorośnie można rożek rozwinąć i wykorzystać jako kocyk. Popularnością cieszą się także mini-śpiwory, dające gwarancję, że niemowlę nie odkryje się, ani nie zarzuci sobie materiału na głowę.

 Pamiętajmy także o kolorach pościeli, które powinny być stonowane. Krzykliwe barwy i wzory mogą denerwować malucha i ten nie będzie spokojny. Wówczas nieprzespana noc gwarantowana. I na samym końcu najważniejsze – pościel, zarówno poduszka, kołdra jak i prześcieradło dziecięce muszą być czyste. Należy je prać w wysokich temperaturach, gdyż tylko w ten sposób można zabić zagrażające zdrowiu dziecka roztocza. Bez obawy – bawełna jest odporna na gotowanie, dlatego to właśnie ona powinna zagościć w dziecięcych łóżeczkach.

Dziecko może mieć takie same objawy. Położyliście ja spać po ciepłej, relaksującej kąpieli, wypiło mleczko (nie za dużo, żeby nie miało kolki), wysłuchało bajki i usnęło, wtulone w pluszaki… I nawet jeśli nie budziło się z płaczem bladym świtem, to i tak, od rana, może mieć kiepski humor. Zastanówmy się więc, co zakłóca nocny wypoczynek wam i waszej rodzinie.

Po pierwsze: brak tlenu. Przed położeniem się do łóżka trzeba przewietrzyć pokój. Jest to wymóg nawet wtedy, gdy za oknem panuje zima stulecia, a na parapecie zewnętrznym widać grubą warstwę śniegu. Wystarczy na kilka chwil rozrzedzić atmosferę w sypialni. Ostre, zimne powietrze tym lepiej wywieje z pokoju nieświeży zapach i zapewni nam dopływ tlenu. Zawsze wam mówili: „dla zdrowia flirtuj z uśmiechem?” Bardzo słuszna zasada – we własnym mieszkaniu, jak w związku, przyda się nuta świeżości. Flirtujmy powietrze często i z radością. Wytrzepujmy na balkonie pościel, wietrzmy prześcieradła, wyklepujmy poduszki i często odkurzajmy narzutę, zmieniajmy poszewki, wycierajmy podłogę pod łóżkiem i za jego obudową. Roztocza nocą wchodzą w nasze drogi oddechowe, powodując duszności i zakłócając sen. To groźne, zwłaszcza dla małych płucek dziecka – one jeszcze nie radzą sobie z filtrowaniem dużej ilości zanieczyszczeń.

Po drugie: oczyśćmy przestrzeń. Pstrokata tapeta, bałagan wokół wezgłowia, nieprzyjemna w dotyku pościel, zbyt ciasna piżama… Jest wiele powodów dla których – niby śpiąc – wiercimy się z miejsca na miejsca, zaplątujemy w nierówno położone koce, spadamy z niestabilnego podgłówka, męczymy wzrok przed zaśnięciem, spoglądając na stłoczone wokół nas przedmioty. Dzieci mają tak samo – łapiące kurz maskotki, ciężkie zasłony i rozsypane na podłodze klocki odciągają uwagę od czytanej wieczorem bajki, absorbują i zostają w podświadomości jako nachalne obrazy, straszące maluchy we śnie i nękające wzrok nad ranem. Pamiętajmy, że sen jest dobry dla zdrowia dziecka. Jest niezbędny, by maluch się wyciszył i zregenerował po całym dniu wrażeń. Jeśli i my chcemy wstawać rano wypoczęci, pełni sił, zadbajmy o miejsce w którym kładziemy się spać. Niech będzie nam przychylne i służy całej rodzinie.

Niestety, rodzice bardzo często zapominają o tym i nie zwracają uwagi, że podczas kłótni i nieporozumień, ich pociecha znajduje się obok. To duży błąd. Powinni wyjść do innego pokoju, jeśli kłótnia jest taka konieczna. Na początku, gdy dziecko jest malutkie, nie do końca rozumie, o co chodzi, ale wie, że coś jest nie tak. Z wiekiem, gdy pociecha podrasta, zaczyna rozumieć, bo słyszy nieporozumienia rodziców. To, prócz niespokojnego snu i koszmarów, może też powodować obwinianie się – myśli, że skoro rodzice się kłócą, to jest to jego wina, bo w końcu wcześniej nie mogli się kłócić – skoro zdecydowali się na dziecko.

Dziecko wyczuwa szczęśliwy związek rodziców. I jest wtedy również szczęśliwe. Jeśli coś jest nie tak – zaczyna się niepokoić. I właśnie wtedy pojawiają się problemy ze snem, częste moczenie się nocne, stres. Biedne, niczemu nie winne dziecko cierpi. Każdy rodzic kochający swoje maleństwo powinien mu to darować. Jest za wcześnie, by uczyło się życia na przykładach swoich rodziców.

Jeszcze przed przyjściem nowego członka rodziny na świat, jego rodzice zabierają się za urządzanie pokoju. Przyjęło się dziwnym trafem, że ściany malowane są na koszmarny niebieski – dla chłopca albo jeszcze gorszy różowy – jeśli urodzi się dziewczynka. Okazuje się jednak, że kolory te wyglądają nie tylko kiczowato, ale również mogą drażnić noworodka. Ściany w pokoju dziecka powinny być w pastelowych, a nie krzykliwych kolorach, gdyż to sprzyja dobremu samopoczuciu. Świetnym pomysłem jest namalowanie na nich postaci z kreskówek, czy innych, łagodnych bajkowych wzorów, które przyciągną uwagę dziecka i nie pozwolą mu się nudzić.

W pokoju ważne są też meble, z czego najważniejsze będzie oczywiście łóżeczko, ale też jego wyposażenie. Nie bez znaczenia będzie więc odpowiedni materac – nie za twardy, nie za miękki i pościel. Proponujemy wybrać bakteriostatyczną, która zatrzyma nawet do 70% bakterii co jest ważne, z perspektywy malca, który zaraz po urodzeniu jest podatny na infekcje. Na łóżeczko przyda się też narzuta, którą będzie można przykryć pościel, gdy dziecko nie będzie się w nim znajdowało.

Oprócz łóżka, niezbędne będą też inne meble, w tym komoda, w której będziemy mogli przechowywać ubranka i niezbędne akcesoria do pielęgnacji noworodka. Przyda się również przewijak i wygodny fotel dla karmiącej mamy, która z pewnością doceni jego obecność w tym miejscu.

Nad spokojnym snem dziecka, oprócz rodziców, może również czuwać elektroniczna niania, czyli urządzenie pomagające w monitoringu tego, co dzieje się w pokoju dziecka, w tym dźwięku, a nawet obrazu. Te z wyższej półki posiadają dodatkowo monitoring oddechu i kamerę video właśnie.

Somnambulizm często było mylone z chorobami dzieci, w rzeczywistości jest to jednak zaburzenie uwarunkowane genetycznie. Dużo częściej na tę przypadłość cierpią chłopcy, niż dziewczynki. Jest ona wynikiem niedojrzałości układu nerwowego i najczęściej przemija z wiekiem.

Rozpoznanie, czy dziecko faktycznie lunatykuje nie jest takie proste. Jest jednak kilka charakterystycznych cech, które mogą to ułatwić. Małe dziecko w momencie, w którym faza głębokiego snu nakłada się na na czuwanie, ma najczęściej otwarte oczy. Nie jest on jednak świadomy rzeczywistości, a wiele przeszkód pokonuje dzięki zapamiętaniu rozmieszczenia mebli w mieszkaniu. Nie odczuwa także braku przestrzeni i lęku wysokości, co wykorzystali reżyserzy tworząc zwinne postaci wspinające się budynki i wierze. W rzeczywistości zadarty dywan może być przeszkodą nie do pokonania. Somnambulik wstaje z łóżka i chodzi lub biega po pokojach. Nogi go niosą w różne miejsca, w stronę światła, do pokoju rodziców, niekiedy niestety (choć zdarza się to sporadycznie) może wyjść z domu. Mały wędrowiec może zaglądać do różnych szafek i schowków w mieszkaniu, usiąść i grzecznie bawić się na dywanie, a nawet prowadzić w miarę logiczną rozmowę. Następnie wraca jak gdyby nigdy nic do łóżka lub zasypia gdziekolwiek i nic nie pamięta następnego dnia. Mamy jednak poradę dla matek -  nie wolno budzić małego lunatyka, bowiem można go bardzo przestraszyć. Bodźców, które mogą przyczynić się do lunatykowania jest wiele. Może to być hałas wiatru za oknem, intensywne światło księżyca (np. w trakcie pełni.

Strach dopada każde dziecko, nie ma wyjątków. Jest to naturalne, że psychologom udało się ustalić w jakim wieku strach ma największe oczy (25, 6-7, 10 lat). Dzieje się tak ponieważ dla małego człowieka nawet najdrobniejsze wydarzenie jest czymś co wywołuje skrajne emocje, często zaburzając ład w jego świecie. Rzeczywistość kryje dla niego wiele tajemnic, które wyobraźnia potrafi wyolbrzymić do niewyobrażalnych rozmiarów. Rodzice często nie wiedzą jak zareagować na takie zachowanie i przetrząsają fora dla matek w poszukiwaniu odpowiedzi jak uspokoić przerażonego łobuza. A jest ona bardzo prosta: nie wolno wyśmiewać i bagatelizować sprawy, a zagrać w grę razem z maluchem. Należy pokazać, że rozumie się jego uczucia i obawy, ale także pokazać swój punkt widzenia, np. sprawdzając różne zakamarki i poszukiwaniu potwora.

Rodzice powinni także spróbować oswoić dziecko z ciemnością. Wiele spośród nich zasypia przy zapalonej lampce, którą później można zamienić na mniejszą, aż zgasić całkowicie światło. Dziecięca wyobraźnia działa najintensywniej kiedy ma nieograniczoną do tego przestrzeń, a więc kiedy nic nie widać, nic nie słychać, nic nie czuć. Dlatego nie można całkowicie zasłonić okien, by w pokoju zapanowała całkowita ciemność, taka w której nie widać nawet zarysów przedmiotów. Dlatego czasami wystarczy otworzyć drzwi na korytarz, w którym świeci się światło a jego smuga wpada do pokoju. W uspokojeniu dziecka pomaga rutyna, choćby wieczorna kąpiel. Skoro wczoraj po przeczytaniu bajki nic się nie stało, to dziś też żaden potwór nie wyskoczy zza szafy. Skuteczne jest stosowanie bardziej zaawansowanych „rytuałów” jak np. posmarowanie buzi kremem o zapachu którego nie lubią potwory. Najbezpieczniej jednak małe dziecko czuje się wtedy, gdy ma swojego superbohatera – maskotkę, podusię o niezwykłych mocach, którą może tulić i zawsze ma przy sobie.

Zarówno mamą noworodków jak i niemowlaków radzi się,by układały swoje pociechy na dość twardym materacyku bez poduszki. Układ kostny nie jest bowiem jeszcze do końca wykształcony i łatwo może się zniekształcić poprzez nieodpowiednie ułożenie dziecka. By jednak nie leżało na całkiem płaskiej powierzchni należy pod materacyk wsunąć kocyk i ułożyć go w taki sposób, by podniósł materac na wysokości główki dziecka.

Możliwość skrzywienia kręgosłupa nie jest jedynym niebezpieczeństwem czyhającym na dziecko. Dużo większym wrogiem, tym razem już jego życia, jest poduszka. Mięśnie karku maluszka nie są wystarczająco silne, by udźwignąć ciężką główkę. Jest to szczególnie niebezpieczne kiedy układamy dzieciątko na brzuszku, może ono bowiem upaść noskiem w poduchę i nie mieć wystarczająco dużo siły by się podnieść, co może doprowadzić do tragedii. Przez pierwsze pół roku  w ogóle nie powinno układać się niemowlaka na brzuchu. A o poduszce można zacząć rozmyślać dopiero wtedy, gdy dziecko będzie samodzielnie układać się do snu i gdy będzie potrafiło ułożyć wygodnie główkę, skręcając ją lekko na bok. Przeglądając fora dla matek często spotykam pytanie, kiedy konkretnie można dać dzeiecku poduszkę.  Najczęściej zaleca się,  by rodzice wstrzymali się z nią aż do momentu ukończenia przez dziecko 2 lat. Nie można jednak twardo trzymać się tej granicy, bowiem rozwój niemowlaka może w każdym przypadku przebiegać inaczej.
Tak naprawdę poduszka nie jest nigdy wymagana, a nawet zdrowiej jest spać na płaskiej powierzchni. Dlatego jeżeli nie nauczymy pociechy spać na niej w dzieciństwie, nie będzie jej potrzebowała w przyszłości. Jeżeli jednak zdecydujemy, że dziecko koniecznie powinno spać na poduszce, najlepiej wybrać płaską i niewielkich rozmiarów. Trzeba także zwrócić uwagę na materiały, z których jest wykonana – najlepsze są te wypełnione sztucznym włóknem i z bawełnianą powłoczką. Niekorzystnie jest gdy poduszka wypełniona jest pierzem lub puchem, ponieważ mogą wywołać alergię. Dając dziecku „jaśka” trzeba liczyć się z tym, że prawdopodobnie będzie go traktować jak maskotkę, którą przytula do snu. Na koniec wspomnę jeszcze tylko, że równie ważny jak dobór poduszki jest dobór materaca, który powinien być nie tylko dość twardy, ale mieć także płaską nawierzchnię i najlepiej by był wykonany z włókna kokosowego. Wystarczy nałożyć na nie bawełniane prześcieradełko. Za kołderkę w pierwszych miesiącach życia dziecka może służyć kocyk, oczywiście podobnie jak materac i podusia obleczony bawełnianą poszewką.

Na początku swojego życia, niemowlę może przespać 16-17 godzin dziennie. Jednak robi to według swojego harmonogramu, małego, niestety nie interesuje, czy jest dzień czy noc, czy jesteś zmęczona i padasz na twarz. Warto jednak nauczyć swoje potomostwo odróżniania dnia od nocy. Jak to zrobić? Kiedy maleństwo zacznie krzyczeć w środku nocy, zachowuj się cicho. Nakarm dziecko lub przewiń mu pieluszkę. Nie mów nic, nie zaczepiaj go- to tylko zachęci go do zabawy, przez co nie pozwoli ci już tej nocy zmrużyć oka. Nie zapalaj też górnego światła, nocna lampka jest bardziej odpowiednia- lepiej aby w pokoju panował półmrok. Za to w czasie dnia, odsłoń zasłony, niech promienie słoneczne dostaną się do pokoju malca.

Wiele matek zadaje sobie pytanie- co zrobić, aby dziecko usnęło? Są na to pewne sprawdzone sposoby. Zapewne nie zaskoczę cię pisząc, że kiedy będziesz kołysała maleństwo jego oczka szybciej się zamkną. Delikatne bujanie w wózku to również świetna opcja, jeśli chcesz aby Morfeusz szybciej porwał twoje dziecko w krainę spokojnego snu. Często też spotykane jest nucenie lub śpiewanie kołysanek. Jeśli nie znasz  żadnej, możesz śpiewać niemowlęciu kolędy, które działają uspokajająco.

Pamiętać należy, że dziecko będzie spędzało w tym miejscu prawie połowę czasu. Dlatego powinno ono być przyjazne dla oka, czyste i wygodne na równi z resztą mieszkania czy domu. Wiadomo jednak, że dziecko w tym wieku nie jest w stanie utrzymać porządku, choćby nie wiem jak lubiło swój pokój. Jeżeli rodzice nie wezmą tego obowiązku na siebie, pokój wkrótce będzie zaśmiecony i z całą pewnością przestanie być miły dla oka.

Centralnym miejscem powinno być łóżko. Teraz jest prawdopodobnie najlepszy moment żeby zmienić  małemu dziecinne łóżeczko na większe. Lepiej unikać w pokoju dziecka łóżka piętrowego. Jedno albo drugie dziecko zawsze będzie uważało, że ma gorsze miejsce.

Łóżko powinno wyglądać atrakcyjnie. Dobrze kupić też ładną piżamkę i pościel, żeby zachęcić dziecko do spania. Łóżko powinno być zawsze estetycznie zasłane, ta po nocy, jak i po dziennej drzemce. Wokół łóżka powinny się znaleźć rzeczy, które dziecko lubi i które do niego należą, aby przestrzeń ta sprawiała wrażenie jego „minidomu”.

Dziecko w tym wieku naprawdę bardzo ciężko pracuje. Kiedy uczy się wstawać i chodzić, wykorzystuje do maksimum swoje możliwości fizyczne. Ponieważ dopiero się uczy, wielokrotnie każdego dnia przewraca się, uderza, naraża na niespodzianki i ból. Na tym etapie rozwoju jego dzień można porównać do popołudnia dorosłego, który uczy się jeździć na nartach wodnych lub na łyżwach.

Tak jak każde małe dziecko gorzej panuje nad swoim ciałem, kiedy się zmęczy. W miarę postępowania zmęczenia koordynacja ruchowa  staje się coraz gorsza i mały musi wkładać coraz więcej wysiłku we wszystko, co robi. Im więcej wkłada wysiłku, tym bardziej się męczy. Można to zauważyć, obserwując dowolne małe dziecko na placu zabaw. Kiedy maluch przychodzi wypoczęty, żwawo się porusza i wszystko znakomicie mu się udaje. Piasek z piaskownicy trafia do kubełka, mały potrafi wspiąć się na trzeci szczebelek drabinki. Godzinę później potrzebuje dziesięciu minut żeby napełnić kubełek, wszystkie babki piaskowe się rozsypują, a rączki ześlizgują z drabinki.

Równocześnie z wysiłkiem fizycznym dziecko podejmuje ogromny wysiłek umysłowy, aby zrozumieć świat i poradzić sobie z nim. Plac zabaw jest pełen gwaru, jest tam dużo innych dzieci. Może to małego napawać lękiem lub wywoływać inne emocje, na pewno jednak nie sprzyja relaksowi.